عشق من ، پائيز آمد مثل پار
    بازهم ما باز مانديم از بهار

    احتراق لاله را ديديم ما
    گل دميد و خون بجوشيديم ما
     
    باید از فقدان گل خون جوش بود
    در فراق ياس مشکی پوش بود 
    
    ياس بوی مهربانی می دهد
   عطر دوران جوانی می دهد
   
    ياس ها يادآور پروانه اند
    ياس ها پيغمبران خانه اند
   
    ياس يک شب را گل ايوان ماست
    ياس تنها يک سحر مهمان ماست
   
    ياس را آئينه ها رو کرده اند
    ياس را پيغمبران بو کرده اند
   
    ياس بوی حوض کوثر می دهد
    عطر اخلاق پيمبر می دهد
   
    حضرت زهرا دلش از ياس بود  
    دانه های اشکش از الماس بود
   
    داغ عطر ياس زهرا زير ماه
    می چکانيد اشک حيدر را به چاه
    
    عشق محزون علی ياس است و بس
    چشم او يک چشمه الماس است و بس
   
     اشک می ريزد علی مانند رود
    برتن زهرا گل ياس کبود

    گريه آری گريه چون ابر چمن
    بر کبود ياس و سرخ نسترن
 
    گريه کن حيدر که مقصد مشکل است
    اين جدايی از محمد مشکل است

    گريه کن زيرا که دخت آفتاب
    بی خبر بايد بخوابد در تراب
 
    اين دل ياس است و روح ياسمين
    اين امانت را امين باش ای زمين

    گريه کن که کوثر خشک شد
    زمزم از اين ابر ابتر خشک شد

    ياس خوشبوی محمد داغ ديد
    صد فدک زخم از گل اين باغ ديد

    مدفن اين ناله غير از چاه نيست
    جزء تو کس از قبر او آگاه نيست

  اللهم عجل لوليک الفرج

/ 0 نظر / 16 بازدید